Vanmiddag heb ik een podcast opgenomen die compleet anders is dan mijn andere afleveringen.

Waarom?

Ik daag mijn klanten altijd uit om gewoon te gaan doen.

Niet te wachten met podcasten, maar uit die verrekte comfortzone (hoe comfortabel is die eigenlijk?!) te stappen.

Om op die record knop te drukken, ook al weet je half niet hoe de techniek werkt.

Om met je ‘slechte’ stem die aflevering op te nemen (wie bepaalt eigenlijk die slechte stem?!)

Om toch die podcast te starten terwijl je collega ook net begonnen is.

Om toch die boodschap eruit te knallen terwijl je weet dat de ‘halve wereld’ over je heen valt (heb je wel eens gedacht over die andere helft van de wereld die je omarmt?!)

Ik was gewoon even klaar met alle mitsen en maren.

Van anderen, maar zeker ook van jezelf.

Want wat ik tegenkom in de wereld is een afspiegeling van mezelf.

Dus nam ik dwars tegen de weerstand in een nieuwe aflevering op.

Terwijl ik nog geen idee had wat ik ging vertellen.

Terwijl ik me niet, zoals altijd, grondig had voorbereid.

Terwijl ik eigenlijk geen tijd had, want ik ‘moest’ nog X Y Z doen.

Het is een nogal anders dan andere aflevering geworden.

Over ondernemen.

Visionair zijn (ben ik dat?)

Overwhelmed raken en keuzes maken.

Deze keer geen strak geregisseerde aflevering, maar een ruwe, heel eerlijke en persoonlijke aflevering.

Benieuwd wat je ervan vindt.